Amosando publicacións coa etiqueta Cabalos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Cabalos. Amosar todas as publicacións

domingo, 9 de xuño de 2013

«Os poldros son un escudo das vacas contra os lobos no monte»

Cabalos e vacas convivindo no Barbanza
La Voz de Galicia: «Gandeiros de Abadín asumen que os ataques a gando cabalar son eficaces porque así queda a salvo o vacún

Os ataques a poldros non son raros en zonas onde abunda o gando cabalar de monte e onde pode haber lobos. O que tampouco resulta raro, por estraño que poida soar nunha primeira impresión, é que os poldros fagan un favor a outros animais cando son devorados polos lobos.

«Os poldros son un escudo non monte contra os lobos». Quen se expresa de xeito tan claro e rotunda é Manuel Rivas, gandeiro da parroquia de Labrada. Nesta zona do nordeste da Terra Chá que ademais está próxima a concellos mariñáns como O Valadouro, Alfoz e Mondoñedo, os ataques de lobos son habituais: segundo os seus datos, máis de 50 poldros sufriron danos no que vai de 2013.

A cambio, agrega, o gando vacún, formado por vacas e becerros, queda máis ben a salvo. A súa conclusión está clara: «Se non houbese poldros, os lobos atacarían aos becerros», sostén este gandeiro.

A cabana cabalar é extensa nesa ampla parroquia abadinense. Unhas 1.000 cabezas poden pastar libremente polo monte, onde cumpren ademais unha función de roza que os gandeiros non deixan de recoñecer. A cotización no mercado, nunha comunidade na que o consumo de carne está en niveis inferiores aos doutras, non anima a criar estes animais.

Un poldro, di Rivas, pode venderse «como moito» a 25 euros, e para iso fai falta unha negociación algo insistente co comprador.

Mentres tanto, a cabana de gando vacún tamén suma varios centenares de cabezas entre vacas e becerros. Hai vacas que están todo o ano no monte, mentres que outras permanecen nas explotacións uns cinco meses, de novembro a abril. Os becerros, como se detalla no cadro adxunto, completan a súa alimentación nos cebadeiros antes da súa venda.

Pasteiro ou monte aberto son os dous tipos de terreo en que permanece o gando vacún. No caso dunha parroquia como Labrada, explica Rivas, o pasteiro é terreo que pertence á comunidade de montes e que foi preparado pola Xunta hai anos: a súa distribución repártese entre diversos barrios da parroquia ata sumar unha extensión total dunhas 300 hectáreas.

O que si destaca este gandeiro é que esas reses, tanto se permanecen nun pasteiro coma se se moven e pastan en terreo aberto, caracterízanse por un sistema de produción completamente extensiva, sen procedementos industriais na súa alimentación.

Doutra banda, o gando cabalar que se move polo monte e que a miúdo sofre os ataques dos lobos non proporciona ningunha compensación económica se chega a sufrir danos. En realidade, manifesta Rivas, nin sequera notifícanse esas situacións, xa que non sempre están identificados, condición indispensable para obter algunha cantidade polos danos. Unha vez mortos, quedan no monte, e os seus restos son devorados por aves.

sábado, 7 de xullo de 2012

Matar por matar, non

Á vista da noticia que partillo hoxe, case me inclino pola solución que buscan algúns gandeiros, xa poucos, que lles colocan pexas nunha pata ao xefe da manada de cabalos para que non baixen aos vales a por comida, antes que os concellos, co visto e prace da Xunta, os manden ao matadoiro. Si xa sei que isto está penado, e matalos é legal, non?

Na noticia o periodista comete unha gralla, os curros non son para marcalos cabalos. Hoxe en día son puro espectáculo, pero antes facíanse para desparasitalos, e córtalle o pelo da crin e do rabo, que logo vendían para facer brochas e pinceis. A marcaxe xeralmente a ferro, facíase e supoño que seguen facéndoo, nos currais. Zona escollida tamén para amansar algún.

Os cabalos salvaxes capturados, non identificados con dispositivo electrónico e non reclamados polo seu propietario poderán ser enviados directamente ao matadoiro para a súa "destrución". Así o establece o decreto da Xunta, publicado no Diario Oficial de Galicia (DOG) de onte, no que se impón a obrigación de que todos os équidos leven o microchip. O sacrificar ou non aos que non o porten dependerá das autoridades municipais, que teñen como alternativas poxalos en poxas públicas ou entregalos a espazos de acollida "con capacidade de recepción".

A Consellería do Medio Rural e do Mar mantén, deste xeito, unha decisión que levantou aos propietarios dos cabalos salvaxes do sur da provincia de Pontevedra. Consideran que a norma ignora ás burras do monte, équidos de pura raza galega que viven en liberdade, e cren que os aboca á súa extinción. Neste sentido, Xilberte Manso, da plataforma SOS Groba, incide en que o sistema de identificación electrónico non mellora ao tradicional, e pon un exemplo práctico: "Se hai un accidente e o cabalo escapa, de que vale o microchip"?

A cría destes animais non reporta beneficios económicos, polo que o pago do transpondedor, con custo duns 40 euros, supón un "gravame que desanima" aos que aínda manteñen viva unha raza e unha tradición con orixes na prehistoria. No texto tamén se marcan unha serie de complexos trámites burocráticos para que os cabalos poidan asentarse en montes en man común.

Como medida de presión, por agora sen éxito, este ano suspendéronse os seis curros do Val Miñor, de forma que gran cantidade de animais quedarán sen identificar, nin co microchip nin da forma tradicional, coas marcas a ferro e a súa inclusión nun rexistro. "Crean un problema onde non o había", esgrime o representante de SOS Groba. Esta plataforma, xunto á asociación de propietarios, convocou para mañá unha marcha a cabalo polas rúas de Vigo, con final simbólico na Praza de España, en cuxo centro se alza unha estatua que reflicte a estes cabalos.

A Xunta, ademais dos argumentos sobre a seguridade viaria e os posibles danos en cultivos, sempre xustificou a implantación do microchip como imposición da Unión Europea. Con todo, a normativa comunitaria admite excepcións, e concédelle ás autoridades competentes (a propia consellería) a potestade de eximir da colocación do dispositivo. No decreto, a diferenza do borrador que se someteu a exposición pública, si que se recolle que Europa abre esa posibilidade, pero descártase en aras de "buscar un ordenamento equilibrado" entre o interese xeral de conservación dos cabalos e os "intereses particulares".

El País
O DOG publica o decreto sobre identificación e ordenación sanitaria dos cabalos e xestión dos équidos mostrencos

DECRETO 142/2012, do 14 de xuño, polo que se establecen as normas de identificación e ordenación zoosanitaria dos animais equinos en Galicia: Descargar PDF

domingo, 27 de maio de 2012

Actos execrables e criminais

Esta visto que o home é o maior depredador contra os animais. Mentres nos nosos montes algúns dedícanse a poñer lazos ilegais contra os lobos, e mesmo tirar cebos envelenados que poden comer outros animais, noutros montes outros dedícanse a matar cabalos, algo bastante habitual tamén por aquí non fai tantos anos. É a pescada que se morde o rabo: uns e outros tentan protexelos seus bens cometendo actos execrables e criminais.
De novo, o lugar de Cimadevila, no municipio de Campo Lameiro, viuse relacionado coa mortaldade de cabalos e reses mostrencas. Hai escasos días, segundo confirmaron fontes do ministerio público, a Garda Civil localizou varias artes de caza ilegais e numerosos restos óseos de reses salvaxes nun monte próximo a este lugar da provincia de Pontevedra.

No pasado recente, Cimadevila xa foi escenario de dous episodios onde dezaseis cabalos foron abertos en canle a coiteladas. Nesta ocasión, os axentes do Seprona localizaron dous lazos metálicos nun aparente estado de abandono e que estaban colocados noutros tantas árbores moi próximas entre si. Así o apuntaron desde o ministerio público pontevedrés fontes que apuntaron que a información da que dispuñan era extraoficial xa que onte aínda descoñecían se desde o instituto armado remitiuse algún tipo de documento respecto diso.

A investigación
En calquera caso, desde a Fiscalía de Pontevedra mostráronse de acordo coa hipótese que se manexa no seo do Servizo de Protección da Natureza da Garda Civil de Pontevedra e que apunta na dirección dunha vinganza agraria. Así, engadiron que algúns propietarios de terreos poderían ter optado por un método tan expeditivo como brutal, tras ter sufrido danos nos seus cultivos por parte do gando salvaxe. En moitos casos, trátase de animais que carecen de chips ou outros signos identificativos que permitan a localización do seu dono.

Ademais, neste caso concreto os axentes do instituto armado non só acharon as artes prohibidas, senón que, nas súas proximidades, localizaron unha importante cantidade de ósos, así como restos en descomposición que presumiblemente se corresponden con cabalos e vacas salvaxes. «En principio, aínda non se puido establecer o número de reses mortas», engadiron desde o ministerio público pontevedrés.

Estas fontes consideran que algúns dos animais tiveron que pasar un sufrimento insoportable antes de morrer e, de feito, non se descarta que en determinados casos pasasen, incluso, días agonizando.

Fonte orixinal: La Voz de Galicia
Mentres tanto AXENA segue denunciando a pasividade da Xunta no tema dos lobos e lobicáns: Asesinos de Lobos en el Barbanza (XVII): ASCEL se persona como acusación popular

venres, 22 de abril de 2011

Cabalos salvaxes que xa non esnaquizan




Un grupo dunha vintena de cabalos da asociación de criadores do monte Gagán convive repartido en catro cercados nos montes dos municipios de Marín, Vilaboa e Moaña. Esta iniciativa pronto será ampliable a outros dous cercados na parroquia marinense de San Tomé de Piñeiro. O obxectivo a longo prazo é sacar ao gando mostrenco do monte, gañando en seguridade para os equinos e os condutores, así como evitando os problemas causados polos animais nos cultivos cando pasan fame.

Esta iniciativa comezou cun cercado piloto en Marín no 2009 e foise estendendo segundo as posibilidades económicas permitíronllo a comuneiros e propietarios de cabalos. O presidente dos comuneiros de San Tomé, Daniel Rosales, explicou que na actualidade hai funcionando dous cercados nesta parroquia marinense, na Casa das Augas e debaixo do tendido eléctrico de media tensión de Fenosa. Na veciña Meira hai outro e o cuarto áchase en San Adrián, en Vilaboa. Nestes cercados, os cabalos dispoñen de comida nos pastos naturais que crecen na ladeira dos montes, co que manteñen limpo estas leiras. Nas épocas de escaseza de alimentos, os seus propietarios depositan palla e forraxe en comedeiros habilitados nas parcelas valadas.

Unha idea que cala

A idea calou máis forte entre os comuneiros de San Tomé, que destacan as vantaxes do sistema a condición de que se conte coa colaboración dos gandeiros e evítense as sabotaxes e actos de vandalismo. Rosales indicou que nesta parroquia marinense habilitáronse outros dous cercados, un en Cruz dá Armada, en Castiñeiras, e outro en Lagocheiras, nunha zona lindando con Moaña. Non hai aínda animais nestes recintos porque se plantaron frondosas no seu interior e os brotes das plantas están aínda demasiado tenros. Está previsto que para o final do verán, cando as árbores xa chegarían a unha altura adecuada, abriranse para outro grupo de cabalos.

Todos os animais que se atopan nestes cercados están controlados, aínda que o seu número é minoritario comparado coa cabana equina do Morrazo. Só na contorna do lago de Castiñeiras os cabalos soltos cóntanse por ducias. Estes animais supoñen un gran risco para a circulación porque ao atravesar as estradas son susceptibles de provocar accidentes. Un exemplo recente tivo lugar na PO-313 lestes mesmo mes cando un cabalo chocou cun coche que non puido evitalo. O animal morreu e o coche quedou danado.

Na estrada de circunvalación de Marín tamén é frecuente ver cabalos no seu acceso desde a parroquia de San Xulián, co perigo consecuente.
Fonte orixinal: La Voz de Galicia

Sábese da importancia que teñen os animais no monte e por iso se leva falando dende fai tempo.
Gando contra o lume
Docentes do campus expoñen que o pasto no monte evita os incendios