ORDE do 11 de decembro de 2017...

...Pola que se establecen as bases reguladoras para a concesión de subvencións para a prevención dos danos causados aos bosques por incendios, desastres naturais e catástrofes, en montes veciñais en man común e en sociedades de fomento forestal (Sofor), cofinanciadas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader) no marco do Programa de desenvolvemento rural de Galicia 2014-2020, e se convocan para o ano 2018.

Establécense dúas liñas de subvención:

a) Liña I (MR651A): subvención para o control selectivo de combustible.

b) Liña II (MR651B): subvención para a construción de puntos de auga.

- As solicitudes presentaranse obrigatoriamente na sede electrónica da Xunta de Galicia, https://sede.xunta.gal.

- O prazo de presentación de solicitudes será dun mes contado a partir do día seguinte ao da publicación desta orde no Diario Oficial de Galicia (publicado 19/01/2017). Entenderase como último día do prazo o correspondente ao mesmo ordinal do día da publicación [19/01/2018].

PDF: DOGA nº239/2017 (19/12/2017) ORDE do 11 de decembro de 2017

Un dos mellores argumentos que teño lido sobre o lume

Lume provocado o venres 13 ás 6 do serán na aldea de Puílla pegado ao lado da casa dun veciño, xa antes pola mesma zona intentarano en 2 propiedades.

La Voz de Galicia: Todos somos pirómanos? por Xulio Gutiérrez: Hai vinte anos que veño explicando as diferenzas entre causas, circunstancias e formas de ignición dos incendios forestais. Ante a confusión conceptual creada por algúns opinadores, cuñados e tutólogos, vaia unha vez máis.

Corolario
Múdense as políticas atendendo a criterios racionais e detéñase esta irresponsable fuxida cara adiante.

Por certo, alguén pode explicar como é posible que o argumentario político de goberno e oposición na crise incendiaria do 2006 é exactamente a mesma que na de 2017 salvo polo pequeno detalle que daquela gobernaban uns a agora outros?

 Fotos propias do ano 2006 do antes é despois do lume

«A finais deste mes teremos retirada ou vendida toda a madeira queimada»

Arriba zona queimada a carón da Ponte Medieval en Caamaño e abaixo, no camiño que vai desde a ponte ao merendeiro da Coviña en Xuño.

A situación das parroquias afectadas polos lumes do verán xera un debate no que Medio Rural non se agacha e opina

En virtude das restricións legais para poder seguir lendo a nova deben pulsar: Aquí

Feita a Lei, feita a trampa.... Tempo ao tempo!!!

Yo Me Tiro Al Monte: Aprobada a Lei de Montes que permite construír en terreo queimado

O pleno do Congreso aprobou este mércores as emendas do Senado ao proxecto de «Lei de Montes», dando o referendo definitivo ao texto, e con críticas de toda a oposición. A norma, que entrará en vigor ao tres meses da súa publicación no BOE, inclúe unha emenda pola que se permitirá construír nun terreo forestal incendiado sen que pasen 30 anos cando concorran «razóns imperiosas de interese público de primeira orde». Esta emenda aprobouse cos votos a favor do PP, UPyD e UPN, a abstención do PSOE e o voto en contra do resto de grupos.

Concretamente, o texto contempla que «con carácter excepcional» as comunidades autónomas poderán cambiar de uso un espazo calcinado «cando concorran razóns imperiosas de interese público de primeira orde» que sexan aprobadas por lei, sempre que se adopten medidas compensatorias para recuperar unha superficie forestal equivalente á queimada.

No caso de que esas razóns imperiosas de primeira orde correspondan a un interese xeral da nación, será a lei estatal a que determine a necesidade do cambio de uso forestal. Xunto a este cambio, os populares introduciron a precisión de que o Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente colaborará coas comunidades autónomas na elaboración dos modelos tipo de xestión forestal de cada comunidade, e facilitará o intercambio de experiencias sobre eles.

Ademais, a lei inclúe en forma de disposición adicional as normas de explotación do transvasamento Tajo-Segura para cumprir unha sentenza do Tribunal Constitucional. No marco da súa tramitación, a oposición criticou que o texto se entremete nas competencias autonómicas e desprotexe os montes ao permitir o cambio de uso antes de que se cumpran 30 anos tras o incendio nun terreo forestal e ao limitar a necesidade de plans de xestión e pasar de 15 a 25 anos o período para aprobar estes plans.

Durante o debate das emendas no Congreso, o portavoz do Grupo Popular, Manuel Torres, aclarou que a norma «mantén a prohibición expresa do cambio de uso dun terreo incendiado durante 30 anos» e o que fai é incluír unha «nova excepción» que pretende evitar «que por motivo de incendio non se poidan levar a cabo actuacións de interese público».

Así mesmo, Torres precisou que a norma clarifica a posición dos axentes forestais como «apoio ás forzas de seguridade do Estado» e que son a fiscalía e o xuíz os que deben decidir se existe unha infracción penal, para «non seguir dando lugar a confusións entre vixilancia, inspección e policía» pero matizou que os axentes forestais non perden ningunha competencia e poderán seguir denunciando delitos no monte.

Pola súa banda, a deputada do PSOE, Laura Seara, tachou a norma de «atallo» cara á privatización e «a compra e negocio dos terreos forestais». «É un ladrillo pintado de verde, unha lei para os amigos», indicou, á vez que criticou que se «socava a autoridade e independencia dos axentes forestais».

Doutra banda, o portavoz de Uniò, Martí Barberà, considera que se conseguiron algúns «logros» durante a tramitación da lei, por exemplo, o feito de que quedase «preservada a capacidade que se lles quería retirar aos axentes forestais de investigar os delitos» labores nos montes, pero criticou a invasión de competencias ao establecerse que deberá ser unha lei estatal e non autonómica a que determine a necesidade de cambio de uso forestal dun terreo queimado cando exista un interese xeral da nación.

Mentres, o portavoz de Iniciativa per Catalunya Verds, Josep Perez Moya, considera que con esta excepción para construír en zona incendiada o Goberno «abre a porta á implantación de actividades que non teñen nada que ver co monte» como ocorreu, segundo lembrou, con Terra Mítica. Tamén lle preocupa que se blinde vía emenda o transvasamento Tajo-Segura coa «escusa» de cumprir unha sentenza do Tribunal Constitucional.

Pola súa banda, o portavoz de UPyD, Xullo Lleonart, coincidiu en que a lei «diminúe a protección dos montes» e carece de «medidas eficaces» e aproveitou para criticar que, durante o paso desta norma polo Senado, case as únicas modificacións fosen «seis correccións gramaticais e un cambio ortográfico». «O Senado é o departamento de corrección ortográfica e gramatical máis caro do mundo, case 52 millóns de euros. Pechen o Senado», pediu.

Para isto é para o que serve o cemiterio de elefantes?

Pola súa banda, Maite Ariztegui, de Amaiur, lamentou que coa aprobación desta lei chégase ao «abismo? tras unha «escalada antimedioambiental» e colócase «o bidón de gasolina a pé de monte». Ademais, criticou que o Goberno aprobe esta lei «ao Xoan Palomo, eu mo guiso, eu mo como», en solitario e fronte ao rexeitamento social, e que ?desproteja os montes» en favor de «a privatización».

Tamén a portavoz de Esquerra Republicana de Cataluña, Teresa Jordà, reiterou a súa ?non? á Lei de Montes porque, ao seu xuízo, «abre a porta a que os incendios sexan rendibles para os especuladores» de forma que «lonxe de protexer» os bosques, «incentiva a súa queima».

O portavoz do PP, Manuel Torres, tachou os argumentos dos grupos da oposición de «machacóns» e reprochoulles non prestar atención ás modificacións introducidas no texto vía emenda e ter un concepto ?rancio? do que é o monte «como algo que non se pode tocar». «A vostedes as árbores non lles deixan ver o bosque», engadiu.

A ver se outros recapacitan!!!

La Voz de Galicia: Condenan a seis meses de cárcere a un sonense por un incendio do 2010 en Xuño

A Audiencia Provincial emitiu unha sentenza que considera a un veciño de Porto do Son autor dun incendio forestal que tivo lugar o 25 de agosto do 2010 na parroquia sonense de Xuño. O fallo condena a este barbancés a unha pena de prisión de medio ano, a pagar unha multa de seis meses cunha cota diaria de cinco euros (con responsabilidade persoal subsidiaria dun día de prisión por cada dez impagados), e á medida de liberdade vixiada coa obrigación de seguir un tratamento médico externo ou sometemento a control facultativo durante o período de tempo dun ano.

O acusado tamén terá que indemnizar á comunidade de montes de Xuño cun total de 2.873 euros, e á Xunta de Galicia (que presentou a denuncia) con 486 euros, con aplicación dos intereses legais, así como a facer fronte ás costas procesuais.

A sentenza detalla que acusación e defensa alcanzaron un acordo de conformidade ante o imputado.

Sen antecedentes penais

Os feitos que foron probados, e que os axentes encargados do caso incluíron nas dilixencias policiais, revelan que este sonense, de máis de 50 anos e sen antecedentes penais, sobre as 18.00 horas do 25 de agosto do 2010, prendeu lume en seis puntos a ambos os dous lados da pista asfaltada que conduce aos lugares de Foxo e Cabrais, ambos en Xuño. Dous dos focos chegaron a propagarse ata calcinar 7.300 metros cadrados do monte de Ardiza.

As reclamacións económicas da Administración, polo custo de extinción, e da comunidade de montes, polo chan afectado, foron recoñecidas.

Reaccións

O secretario dos comuneiros de Xuño, Manel Santos, explicou esta semana que descoñecían a sentenza, e engadiu que o diñeiro que recibirán «será destinado ao 100% a recuperar a zona de monte que resultou calcinada». Santos engadiu que a Policía Autonómica, que levou a investigación, puido localizar ao sonense condenado grazas a diferentes veciños que o viron na zona pouco antes de que se iniciase a fronte.

O lume arrasou 7.300 metros de monte que son xestionados por comuneiros

O acusado terá que indemnizar á comunidade de montes con 2.873 euros

Cando os pirómanos andan soltos, nin os parques naturais se salvan

Dende logo Galicia ten un grave problema cos incendios forestais, agravados agora, como manifestei onte, a finais de outono e principios do inverno.

La Voz de Galicia: Duascentas hectáreas queimadas nun incendio no parque natural do Xurés

O lume está activo na parroquia de Prado de Limia, no concello ourensán de Muíños

Un incendio forestal que se iniciou onte á noite no Parque Natural do Xurés, en Ourense, mantén en albas ao concello de Muíños , na comarca da Baixa Limia, posto que o lume, que permanece activo, estivo moi próximo aos núcleos de Alvite e Reparade. Xa queimou 200 hectáreas, segundo as últimas estimacións de Medio Rural.

Carencia de medios

O responsable do Grupo de Urxencia Supramunicipal (GES) de Muíños, Julio Rivero, asegurou que a situación vivida esta noite foi «anómala».

«Nese momento, cando se orixinou, estaban os medios concentrados nun incendio forestal rexistrado na Boullosa, no municipio limítrofe de Baltar -ás 20:48 horas-, onde se achaban ameazadas varias explotacións gandeiras e, á mesma hora ou pouco despois, empezou o incendio en Muíños», en concreto na zona de Alvite, contou. Esta coincidencia -proseguiu Rivero- deixou practicamente sen medios aos efectivos que se achaban en Muíños «sen auga» e sen poder usar unha motobomba por mor de «deficiencias» técnicas. Así, nun primeiro momento, participaron nos labores de control dúas brigadas e tres motobombas.

O lume iniciado no lugar de Alvite propagouse a medida que avanzaba a noite monte arriba, onde se podían divisar varios quilómetros de fronte.

Os fortes refachos de aire rexistradas no municipio ourensán dificultaron aínda máis os traballos. «A causa do aire, caeron árbores e o tellado do campo de fútbol, practicamente novo».

Neste momento, o lume concéntrase na parte de Pazo e Reparade, unha área con «repoboacións de piñeiro novo» duns 14 anos, e a esta hora pódense ver «varios quilómetros de fronte», indicou Rivero.

O Parque Natural do Xurés, declarado Reserva da Biosfera, xa fora pasto das chamas no inverno de 2011 e naquel entón unha das zonas máis afectadas foi a Serra da Barxa.

Esta semana, outro incendio en Vilariño de Conso

Outro incendio, xa extinguido, calcinou esta mesma semana preto de vinte hectáreas de monte raso noutro municipio ourensán, o de Vilariño de Conso.

A pesar da súa proximidade ao Parque Natural do Invernadeiro, situado no macizo central ourensán, o alcalde da localidade, Ventura Sierra , confirmou a Efe que o lume non entrou no parque, como barallaban nun primeiro momento efectivos de extinción.

Nos traballos participaron tres axentes forestais, catro brigadas e unha motobomba.

Incendios en pleno outono-inverno

Lamentablemente os últimos incendios acontecidos en Galicia con temperaturas baixo cero e fortes xeadas, ven a darme en parte a razón, nesta entrada.

Neste caso doulle a razón a Xosé Santos: "Ou hai educación e sensibilización ofrecendo por exemplo as rozas selectivas como alternativa, ou será moi difícil".

Apuntar indiscriminadamente a certos colectivos «gandeiros, cazadores, etc., ou mesmo a intereses políticos como se ten feito», persoalmente paréceme inverosímil, polo que uns e outros deberían deixar que fose a Xustiza a que se pronuncie.

Faro de Vigo: O monte arde a temperaturas baixo cero

Outro incendio ás portas do inverno queima 20 hectáreas en espazo protexido do Macizo Central

O Macizo Central, alta montaña nunha das zonas menos poboadas de Galicia onde predominan os pastos e o monte baixo, sofre unha sangría permanente de lumes que se remonta máis aló do tempo. As chamas, sinalan fontes da extinción, seguen sendo en máis dunha ocasión a inveterada ferramenta para ampliar zonas de pasto e marcar dominios de caza. "Ou hai educación e sensibilización ofrecendo por exemplo as rozas selectivas como alternativa, ou será moi difícil" apunta Xosé Santos, axente forestal da Xunta e ambientalista de Amigos da Terra.

O pasado fin de semana queimáronse 30 hectáreas en Viana do Bolo, na contorna de Pena Trevinca. Durante as últimas semanas lumes fronteirizos avanzan en territorio portugués, preto dos municipios arraianos do sur de Ourense. A madrugada do domingo ao luns, mentres o termómetro caía por baixo dos 2 graos baixo cero segundo os rexistros da estación de Meteogalicia máis próxima, un incendio devastou superficie forestal entre as localidades de Edrada e Entrecinsa, no municipio de Vilariño de Conso. O foco de orixe comezou coincidindo co anoitecer, pouco despois do seis da tarde, e situouse ao pé dunha pista, segundo o alcalde, Ventura Sierra (PP), afeito a terra queimada. "Os xoves, que é día de caza, sempre hai un foco por aí", recoñece. O lume estendeuse como unha cordilleira e estivo activo até as 2 da madrugada.

Unha zona de Rede Natura

Nunha onda salvaxe de outubro de 2011, coa provincia ardendo polo catro custados, no Macizo Central varias frontes quilométricas devastaron miles de hectáreas. Cando arde malógranse espazos protexidos de Rede Natura, como o que se viu afectado a pasada noite na parroquia de Sabuguido, na cabeza do encoro dás Portas, a non demasiada distancia do Parque Natural de Ou Invernadoiro. As lapas minguan a biodiversidade da zona e favorecen a erosión do chan e a contaminación dos ríos con cinzas.

A consellería de Medio Rural sitúa a superficie provisional malograda en 20 hectáreas de monte raso. Participaron 3 axentes forestais, 4 brigadas e 1 motobomba, segundo a Xunta. Decembro, salvo que "as circunstancias requírano", segundo o plan de loita contra incendios de 2013, pertence á época de "perigo baixo". Hai 565 efectivos e 22 medios fronte aos 1.610 profesionais e 42 dotacións do verán. Aínda que non sexa agosto, neste outono tardío A falta de choivas abona o terreo. O frío e a xeada, completan os expertos, tamén axuda a que a vexetación estea seca.

La Voz de Galicia: Un incendio calcina máis de cincuenta hectáreas en Ribeira

La Voz de Galicia: A Policía vincula ao autor do incendio de Palmeira co que cercou Xarás no verán

Discrepo: O monte arde porque dálle beneficios a alguén

La Opinión: Alberte Piñeiro: ´O monte non arde se dá beneficios aos seus donos´

"Propomos que os propietarios dos terreos se asocien e cooperen entre eles"

"Os incendios forestais son un mal endémico en Galicia e non é fácil arranxalo dun ano para outro", asegura Alberte Piñeiro. A pesar deste panorama, presenta, xunto a bolseiros da Fundación Barrié, unha decena de propostas para loitar contra os lumes nos bosques

Alberte Piñeiro, xefe do Distrito Forestal IV-Barbanza, presentou en Ourense o traballo realizado de forma altruísta por un grupo de bolseiros da Fundación Barrié e o Boston Consulting Group sobre a prevención de incendios en Galicia. Baixo o título O próximo verán tamén arderá Galicia, Piñeiro exporá dez formas para previr os incendios na comunidade.

-A primeira pregunta é moi obvia. O próximo verán tamén arderá Galicia?
-O título trata de captar a atención. Evidentemente, os incendios forestais son un mal endémico en Galicia e non é fácil arranxalo dun ano para outro. O obxectivo do traballo é presentar medidas para tratar, a medio e longo prazo, que os incendios e a superficie queimada sexan os mínimos posibles.

-Como xorde o proxecto?
-Nun acto de entrega de credenciais dos bolseiros da Fundación Barrié en 2012, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, pediunos que se podiamos preparar un informe sobre o sector forestal en Galicia porque el cre que é un dos sectores que deberían tirar da economía galega para saír da crise. Case 40 bolseiros traballaron durante un ano de forma altruísta no proxecto.

-Ofrecen dez ideas para previr os incendios. Sei que é complicado, pero pode resumilas?
-En total son dez medidas, pero hai tres que nós cremos que son imprescindibles. As dúas primeiras teñen que ver coa cooperación entre os donos dos terreos. En Galicia temos o problema do minifundio que compromete a viabilidade das explotacións forestais. A solución que propomos é que se asocien e cooperen entre eles, ben a través de asociacións sen ánimo de lucro, de cooperativas, sociedades mercantís ou de calquera outro tipo de sociedades. O obxectivo é ampliar a magnitude destas parcelas para pasar de minifundios a agrupacións de propietarios. Se a media en Galicia é de dúas hectáreas por propietario, pasar, por exemplo, a 10 ou 15 por unidade de xestión.

-A segunda?
-Apostar pola certificación forestal. En calquera botella de Coca Cola nunha esquina hai un pequeno selo que pon FSC. É un selo internacional que certifica que a madeira da que procede o papel desa etiqueta foi producida en bosques que se xestionaron de forma sustentable.

-E a terceira?
-Outra medida imprescindible é promover un I+D+I forestal eficiente. Agora mesmo a investigación forestal en Galicia está espallada. Ten que haber unhas directrices claras, nas que participen a empresa privada, a Administración, os investigadores, as universidades e os propietarios forestais. E que se realice un plan de investigación a medio prazo, por exemplo a dez anos, e que todos rememos na mesma dirección.

-Cales son as conclusións ás que chegaron tras realizar o traballo?
-O resumo destas medidas é que se o monte é economicamente viable e produce beneficios para os seus propietarios, o monte non arde. Temos exemplos tanto a nivel internacional como en Galicia. Os montes que teñen un interese económico, nos que os propietarios se preocupan por el, teñen menos probabilidades de arder.

-As ideas que promoven non parecen moi custosas.
-Non. Trátase de coordinar. En Galicia temos un elenco de investigadores forestais moi recoñecido a nivel mundial, e institutos moi recoñecidos, pero cada un fai a guerra polo seu lado. O que se necesita é coordinación

-Sinceramente, cre que estas ideas se van a levar a cabo?
-Creo que si. Son optimista. Evidentemente, a problemática non se vai a arranxar da noite para a mañá, pero detrás deste documento hai moito traballo e moita xente. En todos os foros nos que estamos a participar recoñécese o seu valor.

Unha parte do drama dos incendios é que o piñeiros non se rexeneran

O único pino que si se rexenera é o chamado canario, unha tipoloxía moi rara en Galicia. Os de aquí, aínda que tras un incendio se vexan verdes, polo xeral ao ano ou como máximo dous, comenzan a secar, de aí que canto antes se proceda a cortalos.

La Voz de Galicia: A forraxe con palla permite a rexeneración do monte en Oia

Tres meses despois do incendio, os primeiros brotes verdes son de centeo

«As frondosas brotaron todas, o eucalipto tamén e o piñeiro rexenerará nos próximos anos pola semente que caeu». O diagnóstico é de Antonio Pimentel, axente forestal con case tres décadas de experiencia ás súas costas. Fala nos montes de Oia e O Rosal que foron arrasados polas chamas do peor incendio que arrasou Galicia este ano. Nese lugar, a noite do 26 de agosto atacou os primeiros focos do voraz lume que calcinou nunha semana máis de 1.800 hectáreas.

A natureza obrou o seu milagre, pero tamén o traballo do home permitiu que se empecen a ver os primeiros brotes verdes. Non hai metáfora. A parroquia oiense de Burgueira foi a pioneira da provincia na aplicación do sistema chamado mulching. Trátase dun método de acolchado con palla para evitar a erosión e as riadas tras o lume.

Nalgunhas zonas lanzouse desde o aire e noutras se dispuxo en liñas paralelas de 30 metros de ancho monte abaixo. Superadas as primeiras choivas e agora, con plantas xa en brotación, confírmase o éxito do sistema que partiu do centro de investigación forestal de Lourizán e o Centro Superior de Investigacións Científicas. O obxectivo e prioridade tras o incendio era evitar as non menos graves inundacións que deixou tras de si o lume cando actuou na outra ladeira da Serra dá Groba no 2006.

O escepticismo era evidente entre algúns aldeáns pero todos colaboraron ante o temor de que se repitan arrástrelos que taponaron as canles do monte hai sete anos e obstruíron as canalizacións. « Colocáronse unhas sesenta toneladas de palla de centeo que se trouxeron en camións, en todas as zonas de gran pendente desprovistas de arboredos e nas que as escorrentías podían danar o terreo e afectar a vivendas ou propiedades», explica Antonio Pimentel. Foi hai mes e medio.

A día de hoxe, «toda a palla se mantén formando esas liñas que suxeitan o terreo e empezan os síntomas de descomposición e integración no terreo», confirma o experto. Ademais, «a semente da palla empezou a formar xa un manto de herba», explica Pimentel.

A forraxe das zonas máis castigadas e expostas funcionou, e afasta a temida pantasma das inundacións, aínda que hai varias frontes abertas.

O sistema ten tres funcións. O manto de palla amortece primeiro a caída da auga para que non rompa o chan e esa mesma malla evita arrástrelos ao non haber un rozamiento directo. A terceira é a que puxo cor entre tanto negra xa que a palla que se empregou é de cebada. «Esa semente ha germinado e provoca un enraizamiento na terra, suxeitándoa a través dunha entramado de raíces», confirma Antonio Pimentel.

Aínda que non só se empregou esa palla para forrar a zona xa que os restos das podas programadas máis apropiados tamén se reciclan coa mesma función. Córtanse e retiran do monte todas as árbores calcinadas e trabállase para chegar antes que as choivas.

Agora que pasou o perigo dos incendios, toca reflexionar

La Nueva España: La Viliella, el infierno en Muniellos

«O monte paga por todo. Se a un ponlle unha multa, ou non lle dan unha licenza ou non lle deixen cortar árbores, pode pasarlle pola cabeza queimar o monte», resume Juan José Rodríguez, veciño do núcleo da Viliella (Cangas del Narcea), en plena reserva natural de Muniellos, que antonte, luns, sufriu un incendio forestal que destruíu 35 hectáreas de monte baixo e varios dos carballos que fixeron deste bosque a xoia verde de Asturias. Os veciños están convencidos de que o causante deste lume, que onte aínda fumeaba, foi alguén que coñecía o terreo. Buscaba, opinan, vingarse da Administración. Ou simplemente limpar a maleza dun camiño que dá acceso ás leiras. Ou abrir claros no bosque para facilitar a caza, prohibida neste espazo protexido.

«Ao que fixo isto habería que colgalo», queixouse outro veciño. O lume quedou a medio quilómetro das casas, pero destruíu a ladeira que se estende tras o pobo. Durante unhas horas, algúns veciños temeron pola súa integridade física. «Imaxine eu que non podo moverme ben. O lume vai terminar devorando este pobo», asegurou José Menéndez, impedido desde que tivo un accidente en 1993.

«Ninguén pode ter interese en queimar o monte. Xa ninguén ten gañado. Só queda en Larón, pero ten todo o pasto que quere», asegura Xullo Rodríguez, de 74 anos, que regresou hai uns anos ao pobo. «Cando gañara, queimabamos para pastos, con coidado de non danar as árbores. Sempre se necesitaba madeira para reparar algunha casa», confesa.

O interese que suscitou o pobo a raíz do incendio non deixa de causarlle certo estupor. «No inverno quedamos incomunicados, pedimos axuda para que abrisen o camiño, pero non nos fixeron nin caso», engade.

O lume cambiou a fisonomía da Viliella. «Aí arriba está o inferno», comenta Manuel Álvarez, en referencia ao estado en que quedou a Col.láu. Álvarez, que se marchou do pobo con 2 anos e volve desde Madrid todos os veráns, sente a perda como propia. «Calculo que ardería o setenta por cento da ladeira. Isto dá moita pena», engade. Un paseo pola área queimada mostra ás claras que o risco de que o lume se rebrote debe tomarse moi en conta. «Pisas nalgunhas partes e empeza a saír fume. Non hai forma de apagalo», indica Álvarez.

Os gardas forestais do Suroccidente percorreron onte o monte para avaliar o risco, mentres un helicóptero vertía cada dez minutos unha cuba de auga sobre a área queimada. «Chamas xa non hai, pero hai moito puntos quentes, que é o peor», indica un dos gardas.

Manuel Álvarez indica que levan uns anos pedindo ao Principado que limpe o camiño de acceso á Braña da Viliella e ás pradarías da Pasada e A Porquera. Algún ano foron os propios veciños os que sanearon o camiño, polo que antes pasaba un carro, pero a risco de ser multados. Non se pode tocar unha brizna da reserva natural. «Din que teñen os camiños así para poñerllo difícil aos furtivos, pero o único que fan é pechalos», engade Manuel Álvarez. De feito, é practicamente imposible dar un paseo polo camiño que leva ás leiras, un uso recreativo que, por certo está prohibido.

Lume nas Comunidades de Montes de Noal e Baroña

Terrible a noite vivida o día 11 no Poblado e Laxieles, en pleno casco urbano do Concello, por mor dun incendio, que na mañá do día 12, aínda se albiscaba a cortina de fume dende Nebra. O lume arrasou a zona coñecida como Pozos da Garda onde se atopa este petróglifo, levando por diante un espazo que @s comuneir@s de Noal, coidaban con sumo esmero, xa que, habían plantado diversas especies de árbores autóctonas. Castiñeiros, nogueiras, sobreiras, carballos, etc. Polas vistas e polo petróglifo, é unha ruta de sendeirismo moi visitada por turistas e nativos.

As imaxes de arriba, da zona agora desbastada, foron tomadas nunha das visitas guiadas das Xornadas de Historia que se viñan celebrando no Concello.

Petróglifo fotografado o mesmo día, e a dereita vistas dende o peirao o día 8. Como se pode ollar a zona estaba limpa, máis non foi impedimento para que o lume arrasase con todo. Grazas a iso, o impacto sobre el, ao contrario que noutras zonas, pode ser clave na súa conservación.

O lume tamén rodeou a casa coñecida como da "Forestal", propiedade da Comunidade de Montes de Baroña, o Campo de fútbol do Preguntoiro, os edificios de Cáritas e obrigou a evacuar a unha señora que ten a casa ao seu carón. No seu camiñar sen control, mesmo levou por diante leiras de millo na Arnela. No Campanario tamén obrigou a evacuala escola e nesta aldea atopamos máis petróglifos: Os da Gurita. Descoñezo se chegaron a ser afectados.

O incendio foi provocado de noite, con miras claras a facelo maior dano posible. Os únicos medios aéreos que se ollaron unha vez que puideron actuar foron 2 hidroavións.

Hoxe pola mañá divisábase outra fumareda, neste caso procedente dos montes de Queiruga, e Caamaño afectando no primeiro caso a un parque eólico, e segundo me comentaron, rodeou a aldea de Xestas un referente de sostenibilidade na zona. Contra o mediodía debeu pasar aos Chans do Barbanza, a pesar de que había 4 hidroavións e un helicóptero.

Malas novas dende O Barbanza

Arestora o que parece un pavoroso incendio no monte de Baroña, visto desde Nebra, leva activo máis tres horas desde que o visualicei vindo de Santiago polo corredor Brión-Noia, porén deume a sensación de que leva en activo moito máis tempo.

A falta de datos oficiais, a web de Medio Rural, non aporta neste intre ningún tipo de información, o único que podo asegurar é que o nordés atiza ben, o que pode ser un síntoma de que fose intencionado, tal e como acontece na maioría das ocasións.

Índice de risco diario de incendio forestal

Por que tanta xenreira á Nosa Terra?

Ao fío do mediodía de hoxe, dende o Corredor Brión Noia, divisábase unha voluta de fume ao outro lado dos montes da Ría de Muros e Noia, logo xa no termo de Noia, a pesares de que sopraba o vento, presuntamente estaban facendo unha queima controlada «A Consellería do Medio Rural e Mariño, neste caso é táxante, se fai vento, non se pode queimar». e para rematala, nun monte de Portosín había outra queima, polas volutas do fume bastante importante. Agardando sacar unha foto máis de preto, pola zona onde se atopaba, xa non tiven oportunidade.

En fin... que algúns seguen preferindo unha Galicia negra, coma o seu cerebelo, a como nos gusta á maioría, VERDE, ou coma nesta época, coa explosión de cores da nosa «chorima».

Terrible realidade

Dous operarios reforestan un monte en Entrimo
Foto: XESÚS FARIÑAS)

Doe dicilo, primeiro comezouse co despoboamento rural en moitas zonas de Galiza, sobre todo do interior, agudizado por políticas nefastas que aínda hoxe ninguén soubo por coto. Logo veu que onde aínda nos mantiñamos máis ou menos, deron pé a que nos desfixésemos da pouca cabana gandeira que tiñamos. É a pescada que se morde o rabo: sen xente nas aldeas e sen gando nas cortes, o monte acabou por converterse nunha selva.

Ao fin e ao cabo igual era isto o que estaban buscando. Duns anos para acá en moitas comunidades de montes os beneficios xa llos están levando empresas foráneas, que non só se dedican a traballarlle monte, se non que coa complicidade das directivas, encárganse xa de pedilas axudas. Logo, a onde non lles cheguen os cartos, pásanlle a minuta aos comuneiros.

La Región: O 40% do monte galego abandonado está en Ourense

Ourense é a provincia galega con máis superficie de terreos forestais abandonados que serían aproveitables e con potencial de posta en valor, segundo un estudo que acaba de publicar o Inega sobre o mercado forestal galego e, en concreto, o da biomasa.

Así, segundo este informe, Ourense conta con 67.130 hectáreas de terreos abandonados aproveitables, o 40% do total de Galicia. En segundo lugar sitúase Lugo, con 35.800 hectáreas, seguido de Pontevedra, con 31.654, e finalmente A Coruña, con 28.902.

A utilización destes terreos para a produción de biomasa forestal permitiría unha produción anual de 472.000 toneladas na provincia de Ourense, dun total de 1.139.000 no conxunto de Galicia.

Este importante potencial cubriría as necesidades dos proxectos de centrais de biomasa propostos na provincia. Trátase, en concreto, das de Ribadavia, Verín e A Veiga, cuxas necesidades de biomasa serían de 45.144, 54.000 e 8.856 toneladas anuais, respectivamente. A elas súmase a central existente, en Allariz, cunhas necesidades de biomasa de 21.150 toneladas anuais.

EN GALICIA

No conxunto de Galicia, están proxectadas 12 centrais de biomasa, cunhas necesidades anuais de 720.000 toneladas, que quedarían amplamente cubertas co aproveitamento de superficies actualmente abandonadas. En todos os casos, as necesidades de biomasa cubriríanse cos recursos dispoñibles nun radio de menos de 30 quilómetros.

En todo caso, desde o sector, observan que un dos maiores problemas é a fragmentación da propiedade forestal, segundo explica Elier Ojea, presidente da Asociación Provincial de Madeireiros e de Confemadera Galicia. 'Si hai biomasa para atender a demanda, pero dada a situación da propiedade, vai xerar dificultades', comenta. O alto minifundismo (ao que se suma a existencia de propiedades de titularidade descoñecida) ocasiona problemas de accesibilidade ás leiras para o seu aproveitamento. A xuízo do sector, 'é fundamental incrementar o tamaño medio da unidade forestal', recorrendo a diversas medidas, como podería ser o asociacionismo ou a xestión conxunta das parcelas. De feito, o sector exporá ao novo goberno da Xunta a necesidade de adoptar medidas neste ámbito. 'Non pode ser que cada ano sigamos falando do grave problema dos incendios e da falta de rendibilidade dos montes, sen que sexamos capaces de facer algo respecto diso', aseguran desde a asociación,

Así, na zona da Mariña (Lugo) e o norte da Coruña avanzouse máis en asociacións de propietarios xestionados por técnicos, que derivaron en menor incidencia de incendios e nun monte limpo e coidado, segundo indica o presidente dos madeireiros. A xuízo dos madeireiros, 'Galicia non se pode permitir o luxo de ter o monte abandonado' e que é un reto acordar o seu modelo de desenvolvemento forestal que, ademais, sería unha importante fonte de ingresos e asentaría poboación en contornas rurais.

Non aprendemos

Foto: EUROPA PRESS

Unha vida truncada antes de tempo, dúas persoas gravemente feridas, miles de persoas afectadas e toda fauna e vexetación arrasada nunha area de más de 8 mil Has. todo por culpa dunha presunta imprudencia... NON HAI DEREITO!!!

Europa Press: Un detido polo incendio da Costa do Sol que calcinou 8.225 hectáreas

Un home foi detido en Alhaurín el Grande (Málaga) pola súa presunta implicación no incendio que a finais do pasado mes de agosto calcinou 8.225 hectáreas en seis municipios da provincia, segundo indicou a Europa Press a Garda Civil, que levou a cabo o seu arresto.

Tras as correspondentes investigacións, foi arrestado este pasado luns un mozo, que, ao parecer, dedicábase a coidar unha leira situada na contorna da paraxe de Barranco Branco, no municipio malagueño de Coín, onde comezou o lume.

Axentes do Servizo de Protección da Natureza (Seprona) da Garda civil e da Brigada de Investigación de Incendios Forestais (BIIF) do Infoca determinaron que a orixe do lume foi a queima de restos de árbores ornamentais que foran podados no interior dunha leira ao pé da ladeira do cerro Alaminos, xunto ao carril Charco do Inferno. Unha actividade, no entanto, prohibida durante a época de maior risco en zonas forestais e de influencia forestal.

O incendio provocou a morte dun cidadán alemán e feridas graves a outras dúas persoas. Ademais, foi necesario o desaloxo de miles de persoas e resultaron danadas numerosas casas diseminadas.

Razoamentos con certa lóxica

O que está claro que dende fai anos o lume é un negocio para alguén, menos para quen o sofre: a natureza, a fauna, as comunidades de montes e os particulares.

É verdade que os montes xa ardían fai máis de 40 anos e daquela non había brigadas, se non que o tiñan que ir a pagalos veciños coa Garda Civil tras eles, pero acontecía no verán ou principios do outono. As festas da Balbanera de Nebra, a mediados de setembro, era unha data moi escollida e propicia para prendelo lume que sempre comezaban á medianoite, pero é que agora xa arden en pleno inverno, en canto deixa de chover uns días. De aí que escollese apostas esta foto.

Rebelión: O inimigo das solucións

Fai unhas semanas anunciouse a detención dun brigadista forestal acusado de provocar varios incendios na Comunidade Valenciana. É dicir, o profesional que se dedicaba a apagar os lumes considerou que o mellor modo de non quedar sen traballo era provocalos. A verdade é que se trata dunha conclusión bastante lóxica, como o é noutros ámbitos da economía. Por exemplo as empresas farmacéuticas nunca desexarían erradicar unha enfermidade se iso supuxese que o seu produto deixase de ser necesario. E as de armas tampouco quererían rematar cunha guerra e, por tanto, acabar coa compra das súas armas.

Trátase dunha consecuencia inherente ao capitalismo. Neste sistema págaselle a alguén para que atenda un problema que, se o resolvese, impediríalle continuar co seu negocio. Desta forma creamos un poder fáctico que ten como principal obxectivo e causa fundamental da súa existencia combater a aparición dunha solución. O peor que lle pasaría á empresa de limpeza das vías públicas é que deixásemos de tirar os papeis á rúa, e a unha empresa de reciclaxe que nos interesásemos pola compra de produtos que non contivesen envases e accesorios inútiles e de usar e tirar.

Hai moitas razóns para renegar do capitalismo: a súa ausencia de distribución da riqueza, a súa voracidade para terminar cos recursos naturais, a explotación da man de obra por parte dos donos do capital. Pero o exemplo do bombeiro forestal que provoca incendios é un símbolo elocuente de que o capitalismo é o mellor sistema para combater as solucións aos problemas do ser humano.

www.pascualserrano.net